Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Ζεστές τηγανίτες με σπιτικό πετιμέζι.Συνέντευξη με τη ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ

Αγνές, ανθρώπινες σχέσεις, μελωμένες με φροντίδα και πρώτη ύλη τα αγνά υλικά της μοναδικής ΜαρίζαςΑγνές, ανθρώπινες σχέσεις, μελωμένες με φροντίδα και πρώτη ύλη τα αγνά υλικά της μοναδικής ΜαρίζαςΤο 1973, εν όψει ακόμη μιας μετακόμισης, η μητέρα της τη συμβούλεψε σοφά να αναζητήσει ένα σπίτι φωτεινό, να το βλέπει ο ήλιος, μιας και, ως νησιώτισσα, ήξερε καλά ότι σπίτι που δεν το βλέπει ο ήλιος, το βλέπει ο γιατρός.Βρήκαν ένα παλιό νεοκλασικό στου Φιλοπάππου, ηλιόλουστο, με γλυκό και καλοζωισμένο παρελθόν - το είχε κατοικήσει για αρκετά χρόνια ο αξέχαστος Γεώργιος Τρίτσης. Στο σπίτι αυτό, για τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια, η βαριά πόρτα της εισόδου ήταν πάντα ορθάνοιχτη για μουσικούς, συγγενείς και φίλους, και στο πλατύσκαλό του ένα ημίαιμο μικρόσωμο σκυλάκι, η Αυγή, συνήθως εκτελούσε χρέη κουδουνιού. Στο σπίτι υπήρχε ένας κρυμμένος θησαυρός, για τον οποίο μας μιλά η Μαρίζα Κωχ.
- Στο πατάρι;
«Την πρώτη μέρα που παρέλαβα το σπίτι, ανακάλυψα κάθε γωνιά του. Ασχολήθηκα με το πατάρι τουλάχιστον μία εβδομάδα πριν μπουν οι μπογιατζήδες. Ανάμεσα στα βιβλία του Ιουλίου Βερν και στα τσουμπλέκια της κουζίνας, ανακάλυψα και μια πεντόκιλη νταμιτζάνα, πλεγμένη με λιναρόβεργες, κλεισμένη καλά με βουλοκέρι. Την κατεβάσαμε από το πατάρι, την ανοίξαμε με μεγάλη προσοχή και, έκπληκτη, είδα ότι ήταν γεμάτη πετιμέζι. Τόσο καθαρό και τόσο άθικτο, που, ρίχνοντάς το στο ποτήρι, έρρεε σαν μέλι».
- Δώρο της γιαγιάς;
«Λες κι είχα ανακαλύψει τον πιο ακριβό θησαυρό, ξαναέκλεισα προσεκτικά την νταμιτζάνα και τηλεφώνησα στη γιαγιά Αννα, που ζούσε ακόμα. Η απάντησή της: "Τυχερή είσαι παιδάκι μου. Εγώ το είχα ξεχάσει. Ηταν ευχή των γονιών μου να έχω πάντα μια νταμιτζάνα πετιμέζι κρυμμένη στο σπίτι μου. Είχαμε πεινάσει στον πόλεμο κι από τότε κάθε χρόνο, τον Σεπτέμβρη, αγοράζαμε μούστο και φτιάχναμε το πετιμέζι της χρονιάς. Μια κουταλιά πετιμέζι σ' ένα ποτήρι κόκκινο ζεστό κρασί και μη φοβάσαι τίποτα"».
- Νοστιμιά μα και φάρμακο...
«Πώς να μην την πιστέψω; Το ίδιο κάναμε κι εμείς στα κρυολογήματά μας όταν μεγάλωνα στη Σαντορίνη. Μ' αυτό το πετιμέζι αντιμετώπισα κρυολογήματα τουλάχιστον για πέντ'-έξι χρόνια κι έβγαινα ασπροπρόσωπη στις συναυλίες που έδινα γιατί είχα πάντα κρυμμένο στην τσάντα μου ένα σφηνάκι».
- Μάθατε τα μυστικά του;
«Μέχρι και σήμερα, όπου κι αν βρίσκομαι τον Σεπτέμβρη, φροντίζω από τις 10 μέχρι τις 20 του μήνα να φτιάχνω εγώ η ίδια το πετιμέζι της χρονιάς μου με τον τρόπο που μου έμαθε η μάνα μου. Ο μούστος έρχεται από τη Σαντορίνη, καθώς και η στάχτη, που είναι αναγκαία στη βράση και πρέπει να προέρχεται από κληματόβεργες. Ο,τι πιο πολύτιμο υπάρχει στο σπίτι μου είναι αυτές οι δύο νταμιτζάνες με το πετιμέζι της χρονιάς».
- Βίωμα του Εργαστηρίου;
«Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια που έχω δημιουργήσει το Εργαστήριο Βιωματικής Μουσικής, έχω κάθε Σάββατο στην ευθύνη μου περίπου 60 παιδιά. Στο τέλος της συνάντησής μας, πριν τα παραλάβουν οι γονείς τους, τα περιμένει μια γαβάθα γεμάτη ζεστές τηγανίτες περιχυμένες με πετιμέζι».
- Ιεροτελεστία;
«Αυτή η διαδικασία αποτελεί για μένα μια ιεροτελεστία ισάξια της μουσικής μύησης, αφού για όσα τραγούδια έχουμε τραγουδήσει πριν, έρχεται η επιβράβευση με αυτό το θείο δώρο, που, καταπίνοντάς το, ευφραίνεται ολόκληρη η περιοχή του λαιμού και επανέρχεται στη φυσική της κατάσταση, καθώς απλώνεται σε όλο το σύστημα ένα "φιλμ" θεραπευτικό από το φρέσκο μανιάτικο λάδι και το πλούσιο πετιμέζι του σταφυλιού της Σαντορίνης».

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ 
Ζεστές τηγανίτες με σπιτικό πετιμέζι | Eλλάδα | Ελευθεροτυπία