Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Κρασί Σιγάλας και... άσπρο πάτο

ΠΟΙΟΣ να το φανταζόταν, ότι στα 57 του χρόνια ο Πάρις Σιγάλας θ' αποφάσιζε ν' αλλάξει καριέρα; Πως, ενώ είχε μια «στρωμένη» δουλειά στο Δημόσιο ως εκπαιδευτικός λειτουργός, με σπουδές στο Μαθηματικό της Αθήνας και μεταπτυχιακά στη Μαθηματική Λογική στο Ζισιέ στο Παρίσι, θα παρατούσε ένα πρότυπο σχολείο, την Ευαγγελική Σχολή της Νέας Σμύρνης, για να γίνει επιχειρηματίας; Κι αντί να είναι συνταξιούχος καθηγητής και με τη σύζυγό του Αντωνία να ζουν με τις ψαλιδισμένες συντάξεις των εκπαιδευτικών, παρατηρώντας το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα της Οίας, να είναι όλη μέρα στο πόδι;
Ο 66χρονος Πάρις Σιγάλας, «ώριμος» σαν παλιό καλό κρασί, στους ευλογημένους από τον Διόνυσο αμπελώνες της ΣαντορίνηςΟ 66χρονος Πάρις Σιγάλας, «ώριμος» σαν παλιό καλό κρασί, στους ευλογημένους από τον Διόνυσο αμπελώνες της ΣαντορίνηςΗ επιχειρηματικότητα δεν υπήρξε στα πιο τρελά όνειρα του 66χρονου Πάρι Σιγάλα, επαγγελματία οινοποιού σήμερα, που δικαιώνει με τις επιλογές του τη ρήση «ποτέ δεν είναι αργά». Ισα ίσα και ιδεολογικά ακόμη δεν φανταζόταν ότι θα είχε σήμερα ανθρώπους κοντά του που θα δούλευαν για ένα προϊόν με την επωνυμία του. Ηταν ακόμη μια ανατροπή.
Οταν ξεκίνησε είχε μόλις 15 οικογενειακά στρέμματα. Σήμερα 22 εργαζόμενοι και περίπου 50 παραγωγοί από τη Θήρα και τη Θηρασιά συνεργάζονται μαζί του για οίνους, με την επωνυμία «Κτήμα Σιγάλας».
Η ενασχόλησή του με το κρασί ήταν σχεδόν καρμική υπόθεση, αφού προερχόταν από οικογένεια που γνώριζε την παραγωγή του, παρ' όλο που το κύριο επάγγελμα του πατέρα του ήταν σιδηροδρομικός υπάλληλος. Βοήθησε και η μαγεία της Φοινικιάς Σαντορίνης, που είναι ο τόπος καταγωγής του και ιδιαίτερη πατρίδα των Σαντορινιών αμπελουργών. Οι οίνοι της Θήρας ήταν ξακουστοί ήδη από την Ενετοκρατία, με το περίφημο «βινσάντο», παρ' ότι τ' αμπέλια έχουν μικρή στρεμματική απόδοση, ενώ ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα των χρόνων οι εφοπλιστικές οικογένειες του νησιού, εκ των οποίων μερικές εγκαταστάθηκαν στην Αλεξάνδρεια.
Από φοιτητής ακόμη είχε αδυναμία στο καλό κρασί κι όταν σπούδαζε στη Γαλλία φρόντιζε από το πενιχρό χαρτζιλίκι να ευφραίνεται με γαλλικά κρασιά. Τα καλοκαίρια, με τις παρέες, σιγά σιγά στη Σαντορίνη, η ερασιτεχνική επαφή με τον αμπελώνα, η διαδικασία της παραγωγής, ήταν μια μεθυστική εμπειρία. Και η φράση «σας αρέσει το κρασί μας;» έμελλε να εξελιχθεί σε μια νέα προοπτική. Το 1990, που άρχισε για πρώτη φορά η εμπειρία του κρασιού ν' αποκτά επαγγελματικό χαρακτήρα, εμφιαλώθηκαν 3.000 μπουκάλια, ενώ σημαντικό όπλο του, για να δημιουργήσει και τις κατάλληλες αναλογίες του κρασιού αλλά και για να σταθεί στην αγορά, ήταν η μαθηματική παιδεία.
Παθιασμένος εκπαιδευτικός, η πιο δύσκολη απόφαση ήταν ν' αφήσει οριστικά το σχολείο και την τάξη το 2004, που ήταν τρόπος ζωής και αναζωογόνηση. Η επαφή με τη νεολαία ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία, που ειδικά τα πρώτα χρόνια τού έλειπε πολύ. Αλλά δεν είναι από τους ανθρώπους που το 24ωρο τους φτάνει. Οργώνει τον κόσμο απ' άκρη σ' άκρη, για να προωθήσει το σαντορινιό κρασί, που έχει κερδίσει επανειλημμένα χρυσά, ασημένια και χάλκινα βραβεία σε ελληνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς κι έχει πάρει έπαθλο ώς και στη Σανγκάη! Σήμερα, όλα, εκτός από το μεράκι, έχουν αλλάξει και η παραγωγή ανέρχεται σε περίπου 300.000 φιάλες, κυρίως προερχόμενες από τις ποικιλίες ασύρτικο και μαυροτράγανο. Το καλό κρασί και το ηφαίστειο φροντίζει να δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις, σε σημείο να σκέφτεται ν' ανεβάσει την παραγωγή κατά 15%!

Κρασί Σιγάλας και... άσπρο πάτο | Άρθρα | Ελευθεροτυπία