Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΣ ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) Wine commanders

Λένε ότι φυλάς το καλύτερο πάντα για το τέλος, για να κλείσεις με τον πιο ιδανικό τρόπο μία προσπάθεια που ξεκίνησε ενθαρρυντικά. Και για το ταξίδι των Masters of Wine στην Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει άλλη επιλογή από το να πέσουν οι τίτλοι τέλους στo μαγευτικό νησί της Σαντορίνης.
Πριν όμως πάρουμε το χαριτωμένο ελικοφόρο αεροπλανάκι που θα μας προσγειώσει στο πολύ γνώριμο για εμένα κυκλαδίτικο αεροδρόμιο, μεσολάβησε μία ακόμα πολύ ενδιαφέρουσα γευσιγνωσία στο κτήμα Παπαγιαννάκου στα Μεσόγεια. Στον ίδιο χώρο φιλοξενήθηκε και το γύρισμα του video μας με τον Πρόεδρο του Ινστιτούτου (Jean-Michel Valette on Greek Wine). Σε ένα οινοποιείο υπερπαραγωγή τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, παρουσιάστηκαν 34 συνολικά κρασιά, κυρίως του Αττικού αμπελώνα με ταυτόχρονη παρουσία των κρασιών από την Εύβοια(Αβαντίς και Βρυνιώτης) αλλά και την υπόλοιπη Στερεά(Χατζιμιχάλης και Καραδήμος).
Αναμένοντας την άφιξη των MWs στο οινοποιείο Παπαγιαννάκου
Αναμένοντας την άφιξη των MWs στο οινοποιείο Παπαγιαννάκου
Ο Αττικός αμπελώνας πολλές φορές ακόμα και στα μάτια των σοβαρών οινόφιλων παραμένει στο περιθώριο, κυρίως λόγω μη ικανοποιητικής προώθησης και επικοινωνίας της εικόνας της περιοχής (αλλιώς marketing). Παρά ταύτα, διαθέτει μία εκπληκτική ιστορική διαδρομή καθώς και ολοένα αυξανόμενη δυναμική. Οι παραγωγοί έχουν πάθος, βλέπεις το μάτι τους να γυαλίζει, θέλουν να ξεχωρίσουν και να πείσουν τον κόσμο ότι τα κρασιά τους είναι σοβαρά. Και η αλήθεια είναι ότι η ποιότητά τους βρίσκεται σε σαφή ανοδική πορεία. Όμως ο κόσμος ή δεν το ξέρει ή κάνει ότι δεν το βλέπει.
Ασύρτικο, Μαλαγουζιά, Σαββατιανό αλλά και Ξινόμαυρο(Καραδήμος Βήσσα) έδωσαν το στίγμα τους, ενώ πινελιές ενθουσιασμού ξεπήδησαν από τη διαφορετικότητα της Μαυροκουντούρας(Αβαντίς) και του Σαββατιανού Από Βαρέλι(Παπαγιαννάκος). Υποσχόμαστε μαζί με το Γρηγόρη γρήγορα να επανέλθουμε με τις προοπτικές του Αττικού αμπελώνα σε ξεχωριστό άρθρο.
Λίγες ώρες μετά, όλη η ομάδα μεταφέρεται στην εκπληκτική βεράντα της Santo Wines που είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός κρασιού των Κυκλάδων και από τους πιο αξιόλογους συνεταιρισμούς στην Ελλάδα. Ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα μπροστά στα μάτια μας δείχνει ότι η βραδιά ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο.
Θέα του ηλιοβασιλέματος που κόβει την ανάσα από τον συνεταιρισμό Santo Wines.
Θέα του ηλιοβασιλέματος που κόβει την ανάσα από τον συνεταιρισμό Santo Wines.
Δοκιμάστηκαν όλα τα στυλ κρασιού που παράγει η Santo με αποκορύφωμα το Vinsanto του 1992 ένα πολύ γλυκό(σχεδόν 300 γραμμάρια υπολειμματικά ζάχαρα) αλλά ταυτόχρονα κομψό κρασί με μόλις 10% αλκοόλ. Οι νέες ετικέττες, σίγουρα είναι ένα ξεκάθαρο βήμα προς τα μπροστά παρά τις οποιοδήποτε ενστάσεις που κάποιος μπορεί να διατυπώσει, έδωσαν τροφή για συζήτηση. Για να κάνουμε κουβέντα και με την μικρή αξία που μπορεί να έχει μία προσωπική άποψη, ίσως για τα δικά μου γούστα το νέο branding της Grande Reserve να είναι λίγο παραπάνω φορτωμένο.
Vinsanto εσοδείας 1992 Santo Wines
Vinsanto εσοδείας 1992 Santo Wines

Η νέα ετικέτα για το Grand Reserve της Santo Wines
Η νέα ετικέτα για το Grand Reserve της Santo Wines
Γκουρμέ απόγειο της βραδιάς, η Σαντορινιά σαλάτα από τα χέρια του Chef Βασίλη Ζαχαράκη(Νυχτέρι) που επιμελήθηκε και όλο το μενού, ένα αριστούργημα αυθεντικότητας, νοστιμιάς και ισορροπίας.
Σαντορινιά σαλάτα δια χειρός chef Βασίλη Ζαχαράκη (εστιατόριο Νυχτέρι)
Σαντορινιά σαλάτα δια χειρός chef Βασίλη Ζαχαράκη (εστιατόριο Νυχτέρι)
Η επόμενη ημέρα ξεκίνησε με ξενάγηση από τον Γιάννη Παρασκευόπουλο(Κτήμα Γαία) σε παλαιούς αμπελώνες Ασύρτικου ηλικίας άνω των 100 ετών. Οι Masters of Wine έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το παραδοσιακό σύστημα υποστήριξης των πρέμνων, την κουλούρα δηλαδή ενώ η ξενάγηση περιλάμβανε και την άποψη του Γιάννη σχετικά με το ότι η ορυκτότητα σε ένα κρασί (minerality) συνδέεται σε ένα μεγάλο βαθμό απ’ευθείας με τη σύσταση του εδάφους. Όχι, δεν θα το αναλύσω τώρα, θα θέλαμε τουλάχιστον 3 σελίδες. Ίσως μέσα στο καυτό καλοκαίρι πίνοντας ένα παλαιωμένο Θαλασσίτη, αλλά γενικά βρίσκομαι στην άλλη άκρη.
Παίρνοντας την σκυτάλη, ο Χαρίδημος Χατζιδάκης μας κατεύθυνε στο αμπελοτόπι Mύλος με τα παλαιά κλήματα άνω των 100 ετών και εδώ. Οι δύο χρονιές που δοκιμάστηκαν στο αμπέλι, 2011 και 2009 πραγματικά μάγεψαν παρά τον έκδηλο, πολύ πλούσιο χαρακτήρα τους.
Ο Χαρήδιμος Χατζηδάκης και το περίφημο αμπελοτόπι Μύλος
Ο Χαρήδιμος Χατζηδάκης και το περίφημο αμπελοτόπι Μύλος

Assyrtiko de Mylos 2009
Assyrtiko de Mylos 2009
Στο εξαιρετικό εστιατόριο Σελήνη, 8 παραγωγοί με 24 κρασιά αιτιολόγησαν πλήρως στους MW γιατί το Ασύρτικο από τη Σαντορίνη αξίζει να είναι ο σημαιοφόρος της προσπάθειας προβολής του ελληνικού κρασιού. Δεν υπήρξε ούτε ένας που να παραπονέθηκε για το παραμικρό σε αυτή τη γευσιγνωσία, αντίθετα η ποιότητα ήταν ίσως και υπεράνω προσδοκιών! Δώστε λοιπόν Σαντορίνη στον κόσμο και μαζί προωθήστε το ελληνικό κρασί γενικά. Και μαζί με το Ασύρτικο γνωρίστε το Μαυροτράγανο (ναι στο Σιγάλα 2011), το Κατσανό (ευχάριστη έκπληξη του Γαβαλά) και ανταμοίψτε τον εαυτό σας με μία μικρή πολυτέλεια (Αργυρός Vinsanto 1990).
Το δε φαγητό στη Σελήνη βάζει υποψηφιότητα ως το καλύτερο στο ταξίδι μαζί με του Βασίλαινα, ίσως και του Λαζάρου στο Κτήμα Γεροβασιλείου.
Τριλογία από ριζοκροκέτες
Τριλογία από ριζοκροκέτες

Ο καλύτερος κοκκινιστός κόκορας
Ο καλύτερος κοκκινιστός κόκορας

Σούπα φράουλας με παγωτό
Σούπα φράουλας με παγωτό
Κάποιος άλλος ίσως άφηνε στο πρόγραμμα να πάρει μία μικρή ανάσα. Όχι όμως ο Κωνσταντίνος Λαζαράκης που τα είχε σχεδιάσει όλα στην εντέλεια με φοβερή ακρίβεια και λεπτομέρεια έτσι ώστε οι MW να γίνουν αποδέκτες όσο περισσοτέρων ερεθισμάτων ήταν εφικτό.
Μετά το γεύμα λοιπόν, πρώτα επίσκεψη στο οινοποιείο του Κτήματος Αργυρού με λάφυρα μερικές σοκολάτες με Vinsanto και στη συνέχεια στο Κτήμα Σιγάλα, από τα πιο σημαντικά ονόματα και οι δύο στον ελληνικό αμπελώνα. Εννοείται με φουλ γευσιγνωσίες και στα δύο.
Στέφανος Γεώργας-Κτήμα Αργυρού
Στέφανος Γεώργας-Κτήμα Αργυρού

Λαζαράκης-Σιγάλας
Λαζαράκης-Σιγάλας

Κτήμα Σιγάλα Σαντορίνη-κάθετη
Κτήμα Σιγάλα Σαντορίνη-κάθετη
Το τέλος της ημέρας δόθηκε με πανσέληνο αν δεν κάνω λάθος, στο Κόκκινο Ποδήλατο στην μοναδική Οία, κάτι που με ποδοσφαιρικούς όρους λέγεται κομπίνα δουλεμένη στην προπόνηση. Μία ενήλικη Καλλίστη από τη χρονιά του 1989 έδωσε τροφή για σκέψη και πολύ συζήτηση. Πλήρως εξελιγμένη μύτη με μέλι, γλυκό κυδώνι, νότες καπνού και μέτριο σώμα με κυρίαρχη την οξύτητα. Ένα κρασί που έδωσε μαγικές στιγμές πριν μερικά χρόνια και τώρα μας αποχαιρετά αριστοκρατικά.
Παλαιωμένη Καλλίστη Μπουτάρη
Παλαιωμένη Καλλίστη Μπουτάρη
Το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας σηματοδότησε το τέλος του ταξιδίου. Brunch στον Κουκούμαβλο με μπύρα για αλλαγή! Στο τρίλημμα Yellow, Red ή Crazy Donkey θα ψηφίσω δαγκωτό τις ποδοσφαιρικά συμπαθείς κίτρινες αποχρώσεις.
Ο επίλογος παίχτηκε στην προιστορική πολιτεία του Ακρωτηρίου, μία ελληνική Πομπηία. Στην την πλατεία του οικισμού ο προέδρος του Ινστιτούτου, Jean-Michel Valette MW ευχαρίστησε με πολύ ζεστά λόγια και σχόλια τον Κωνσταντίνο και όσους βρέθηκαν πίσω από την αυτή την φιλόδοξη προσπάθεια(ΟΠΕ και ΕΔΟΑΟ), υποσχόμενος πως το Ινστιτούτο θα προσπαθήσει να μεταδώσει ανά τον κόσμο τον υπέρχο κόσμο του Ελληνικού κρασιού!
Ακρωτήρι
Ακρωτήρι
Ακρωτήρι


ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΚΑΙ ΑΤΤΙΚΟΣ ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) Wine commanders